Leugens!

En andere waarheden

We gaan eerlijk zijn: we hebben getricht. ‘Zeuren’, noemt mijn lief dat. Valsspelen.

Maar omdat we nu eerlijk zijn over het feit dat we getricht hebben (en doen alsof we hard aan het typen zijn, door u nu een nieuwsbrief te sturen, terwijl we eigenlijk gezellig tikkertje op hoog, de bosbrandeditie spelen in Frankrijk), is het wel ok. Denken we. ’t Is al laat op de zomer voor morele kwesties. Plus: als het maar een hele kleine leugen is, zonder echte consequenties voor uw welzijn, moeten wij daar dan voor boeten?

Zo u vindt van wel: stuur gerust uw klachtenbrief.
We beloven hem met de grootste aandacht te lezen, gezeten onder een parasol, bediend van een Ricard.

Of niet. En dan blijken we alsnog onbetrouwbaar.

Ha!

---

Room of one’s own

door Jill

A room of one’s own, zoek ik. Niet de plek, per se. Maar de bandbreedte.

‘Het is het moeilijkste wat ik ooit gedaan heb’, hoor ik mezelf zeggen. ‘Ouder zijn.’ Er zijn van die zinnen die ge uittest. Om te zien hoe ze landen. Als ze landen, probeert ge ze opnieuw uit, in een ander gesprek, want een experiment dat niet herhaald kan worden is ook maar dat: een experiment.

Maar herhaal de zin een paar keer, in andere contexten, en twee dingen gebeuren. Eén: ge wordt de persoon die ge omschrijft. Of nog: ge hebt uzelf het excuus gegeven om die persoon te zijn. Want nu ge het vastgesteld hebt, mag het ook. En twee: ge valt in herhaling. Waarmee ge de stelling overigens bevestigt, want als ouder zijn niet zo moeilijk was, dan was er ruimte geweest om nieuwe zinnen te zoeken. Nieuwe invullingen van uzelf.

Ge noteert al die gedachten tiktikkend met uw nagels — geen gel, gewoon naturel, dank u wel — in een park. Een park met zwanen en ruimte, tijdens een gestolen uur tussen treinen en workshops en moederen. Een uur waarover ge aan niemand zult vertellen dat ge het met leegte hebt gevuld. Met getokkel. Met bladeren van bomen te zien vallen en u afvragen waarom de wolken zoveel haast hebben. Allicht zwijgt ge omdat toegeven dat dit uur heeft bestaan en dat het zoveel waarde had, dat het zelfs niet-gecommissioneerde woorden heeft opgeleverd, oneer doet aan uw zelfbeklag. Moeilijk moeilijk moeiliiijkkk, zingt Brigitte Kaandorp. Maar gij niet. Gij pakt in. Verlaat uw bank en uw zwanen. Gaat werken. Niet wetend wanneer het universum u nog eens zoveel ‘room’ zal gunnen, maar dankbaar voor het uur, het weer, het niet rinkelen van de telefoon, het geroep van kinders voor een keer niet dat van uw eigen kroost.

Tijd voor congé.

---

Op copy safari in Amsterdam

Heerlijk Hollands, die ‘herrie’. Bij ons heet dat dan gewoon ‘onze excuses voor het ongemak’. Saai. Merci ook aan Chl♡oe voor de bijdrage!

Graag geschreven,

Jill

PS: Zijt ge ons al aan het mailen om onze Out Of Offices te lezen?